TV watchers

What do you want to be when you grow up?
A TV watcher!

Κατ'αρχάς ξέρω ότι εξαφανίστηκα τελευταία αλλά υπάρχουν πολλοί και καλοί λόγοι γι'αυτό, τους οποίους (φυσικά) δε θα αναφέρω εδώ. Για όλα τα email που δεν έχω απαντήσει ακόμα, υπάρχει ελπίδα να το κάνω εντός των ημερών (sic!)

Δεύτερον, αποφάσισα να γράψω για το τρελό επάγγελμα του TV watcher γιατί πρόσφατα συνάντησα κάποιον και τον ζήλεψα σε σημείο να τον μισήσω.

Όχι, δεν κάνω πλάκα, εδώ υπάρχει κόσμος που πληρώνεται για να βλέπει τηλεόραση και να επισημαίνει τα πιο τρελά και παράλογα που βλέπει. Ύστερα, αυτά τα κομμάτια σώζονται, μεταφέρονται στα γραφεία των παραγωγών, τα βλέπουν οι βοηθοί τους και αποφασίζουν ποια θα δείξουν στους παραγωγούς οι οποίοι και τα χρησιμοποιούν αναλόγως. Έτσι φτάνουμε και τα βλέπουμε εμείς στα διάφορα talk-shows, για παράδειγμα. Σκεφτείτε, να σηκώνεσαι το πρωί, να πίνεις τον καφέ σου ή ό,τι άλλο γουστάρεις τέλος πάντων και να ξεκινάς για το στούντιο όπου έχεις το προσωπικό σου γραφείο με όλα τα αξεσουάρ, και στο κέντρο όλων μια τηλεόραση κι ένα βίντεο. Στο τέλος του μήνα δε, παίρνεις κι ένα χοντρό τσεκ και λες κι ότι δουλεύεις στο Χόλυγουντ.

Ζήλεψα λοιπόν όταν γνώρισα από κοντά έναν TV Watcher και σκέφτηκα πόσες σελίδες θα είχα γράψει αν ήμουν στη θέση του ενώ θα έκανα ότι παρακολουθούσα τηλεόραση, τουλάχιστον μέχρι κάποιος να το πάρει είδηση και να με απολύσει. Δε χρειάζεται και ιδιαίτερη προσοχή άλλωστε, η αμερικανική τηλεόραση είναι τίγκα στη σαχλαμάρα, τυχαία να ανοίξεις την τηλεόραση όλο και κάποια παλαβομάρα θα πετύχεις. Από υλικό, άλλο τίποτα.

Σκέφτομαι να γράψω ένα διήγημα με ήρωα έναν TV watcher. Αν μη τι άλλο θα είναι το μοναδικό στο είδος του.

Αυτά για την ώρα και συγγνώμη και πάλι για την εξαφάνιση.

Το νερό στο λιμάνι

Τέλειωσα ένα εξαιρετικό βιβλίο προχτές, το Old School, του Tobias Wolff και μόλις το έβαλα πάλι πίσω στο ράφι, το χέρι μου άρχισε να ψάχνει για το επόμενο βιβλίο με ανυπομονησία. Πού πήγαν άραγε εκείνες οι εποχές που όταν ένα βιβλίο μου άρεσε πολύ το ξαναδιάβαζα αμέσως; Έχει στενέψει τόσο πολύ ο χρόνος που δεν έχω πια την πολυτέλεια να απολαμβάνω το ίδιο βιβλίο ή και την ίδια ταινία ξανά και ξανά; Φαίνεται πως ναι. Ο χρόνος με κηνυγά πλέον, δεν τον κηνυγώ.
Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει με το χρόνο τελευταία, σα να μου φαίνεται πως η ζωή που υποτάσσεται αμαχητί στη ροή του είναι ζωή αμελημένη.
Όταν γράφω ο χρόνος σταματά για μερικά δευτερόλεπτα, πιστεύω πως η πραγματική μου ηλικία διαφέρει από την ημερολογιακή, πρέπει να είμαι 2-3 χρόνια μεγαλύτερη από ό,τι λέει η ταυτότητά μου.
Σαν το νερό στο λιμάνι που μοιάζει να έχει χάσει την ικανότητά του να γυρνά γύρω από τον εαυτό του.

Ventura Blvd

Χτες πήγαμε μια βόλτα κάτω στην πόλη, Χόλυγουντ, Sunset Strip, Ventura Boulevard και είδαμε to billboard για την ταινία του Ντάνυ που παίζεται αυτό το Σαββατοκύριακο.

Την Παρασκευή το πρωί ο Ντάνυ δίνει live ραδιοφωνική συνέντευξη και το απόγευμα έχει μια ακόμα συνέντευξη για εφημερίδα. Είδαμε κριτικές θετικές στα LA Times και Entertainment Weekly ενώ ολοσέλιδες διαφημίσεις μπήκαν παντού, από People Magazine μέχρι New York Times.

Μετά, πήγαμε και είδαμε το Cars για το χατίρι του μικρού που όμως με απογήτευσε. Tρέφω μεγάλη εκτίμηση για τα στούντιο Pixar που τα θεωρώ πρωτοπόρα και καινοτόμα στο χώρο του κινηματογράφου που απευθύνεται σε παιδιά (αλλά μαγεύει και μεγάλους) τόσο από άποψη τεχνολογίας όσο και μυθοπλασίας, ξεκίνησαν μια νέα εποχή, θυμάστε το σοκ όταν πρωτοβγήκε το Toy Story, το θαυμάσιο Monsters Inc, το πανέμορφο Finding Nemo, αλλά ετούτη η καινούρια ταινία δεν είχε story βασικά, ούτε χαρακτήρες για να κρατήσει το ενδιαφέρον ενός ενήλικα.

Ταξίδι στο Χόλυγουντ

Πόσο περίεργη είναι η ζωή... Ρητορική ερώτηση που συνήθως δεν επιδέχεται απαντήσεως. Εκτός από τις περιπτώσεις όπου η ζωή είναι όντως τόσο περίεργη που δεν μπορείς παρά να το προσέξεις. Καθόμουν χτες στη βεράντα και κοιτούσα χωρίς να κοιτάζω πραγματικά το γήπεδο του γκολφ και σκεφτόμουν πως η ζωή μου έχει καταλήξει να είναι πιο περίεργη από τα όνειρά μου. Όχι πως είναι, όχι. Αλλά όταν η πραγματικότητα φαίνεται να μας επιλέγει αντί να την επιλέγουμε, τότε πια δικαιωματικά μπορούμε να πούμε ότι ξεπερνά τα όνειρα -- που στην πλειοψηφία τους τα επιλέγουμε.
Ξεκινώ αυτό το ταξίδι στον κόσμο του blogging με την ίδια συστολή που ξεκίνησα κάτι χρόνια πριν για το Χόλυγουντ.